Sugerując się pracami kilku osób stwierdziłem iż ja przetestuję exploita o którym tak głośno się teraz mówi…

Ściągnąłem jego źródła ze milw0rm’a. Skompilowałem następnie pobrane źródła poleceniem:
gcc exploit.c -o exploit
Otrzymałem w ów sposób binarkę którą mogę odpalić i sprawdzić jego działanie….

…i cóż się okazało ? Ów wcale nie działa - a to dziwne. W sieci taka panika - a u mnie ledwie rusza….
karol@karol-lap:~$ ./exploit
———————————–
Linux vmsplice Local Root Exploit
By qaaz
———————————–
[+] addr: 0xc011b810
[-] wtf
karol@karol-lap:~$ whoami
karol
karol@karol-lap:~$

Znów dopadły mnie rozważania i wątpliwości dotyczące Linuksa - a konkretnie jego dystrybucji. Zaczałęm się zastanawiać nad sensem wierności jednej dystrybucji - co wcale nie jest dla mnie zaskoczeniem…

Wsłuchany w nastrojową muzykę, zacząłem przypominać sobie przebieg swojej niewątpliwie burzliwej przygody z Linuksem.

Wszystko zaczęło się dawno, dawno temu. Pewnego słonecznego dnia zdecydowałem się zainstalować na swoim domowym pececie Linuksa. Dysponowałem wówczas (archaicznym jak na czasy dzisiejsze) łączem SDI (Szybki Dostęp do Internetu) oferowanym przez Telekomunikację Polską.  Z tego też powodu wydałem około 20 złotych na zakup na Allegro płytkowej wersji Mandrake 9.

Jakaż była moja radość kiedy zamówiona płyta dotarła do mnie. Niemal od razu rzuciłem się do instalacji systemu. Początkowo było pięknie. System zainstalował się bez problemów, wszystko działało ! No - poza wspomnianym SDI. Wówczas to przyszło mi napisać pierwsze w moim  życiu howto - dotyczące właśnie konfiguracji niniejszego łącza. Znajduje się ona do dzisiaj w zakamarkach portalu Mandriva.org.pl - a ja sam, czasem z sentymentu tam zaglądam. Przygoda z Mandrake trwała conajmniej rok - zdążyłem polubić wówczas systemy pakietowe, wygodę instalacji aplikacji i zarządzania nimi.

Pewnego dnia jednak coś mnie tknęło. Pomyślałem - a może spróbuję zainstalować Gentoo, o którym wszyscy pisali, że tak źle się je instaluje ?

Była to niewątpliwie dobra decyzja. Instalując Gentoo i pracując w tym środowisku wiele się nauczyłem, zrozumiałem pewne rzeczy i stałem się bardziej konsekwentny w swoim działaniu…

Pomimo częstych zmian dystrybucji jednemu pozostawałem wierny - było to środowisko graficzne KDE. Nie potrafiłem sobie wręcz wyobrazić pracy w “tym wstrętnym Gnome”. Byłem do niego silnie przywiązany i zadowolony z jego funkcjonalności. Często zmieniałem jego konfigurację, tapety, wygląd - nie lubiłem długo patrzyć na to samo…

Zupełnie niedawno - prawdopodobnie na przestrzeni półtora roku do mojego “domku” zawitało Ubuntu. Pierwszą jego wersją - na której pracowałem było 5.04 - i takie - drukowane płytki wciąz posiadam - pewnie w ramach pamiątki. Dziś pracuję na 7.10 w środowisku Gnome 2.22…

Więc  czego można po mnie oczekiwać - znów odczuwam uporczywą potrzebę zmian, coś mi nie pasuje, coś się znudziło. Pomimo, iż mam wszystko skonfigurowane tak jak potrzeba, przywykłem i wyrobiłem sobie nawyki - chcę zmian, nowości i nieznanego…

Jaki jest tego cel - sam nie wiem. Staram się powstrzymać, choć nie wiem czy mi się to uda.

Jeśli chcecie - podajcie mi jakieś argumenty, dla których warto być “wiernym”….

Po przeczytaniu komentarza do zamieszczonego poprzednio artykułu zdecydowałem wprowadzić do niego poprawki, w formie odpowiedzi na zawartą w tymże komentarzu krytykę. Oczywiście uznałem ją za konstruktywną, ponieważ wyraźnie nosi takie znamiona, zachęca do rzeczowej dyskusji i poszukiwania konsensusu.

Do rzeczy więc. Autor komentarza jasno stwierdził, iż jego zdaniem kilka punktów powinno ulec zmianie. Jakie to punkty i jakie zmiany powinny zostać wprowadzone opisuję poniżej.

Oryginalne - “1. Możesz regularnie i na żądanie aktualizować swój system nic za to nie płacąc“
Komentarz -  “1. Jeśli chodzi o same aktualizacje to w Windows i MacOS też to jest“
Oczywiście - Windows obsługuje automatyczne aktualizacje. Niestety - w pewnym drobnym szczególne sposób wprowadzania tych aktualizacji nieco się różnią od siebie. O ile w Linuksie wiadomo co jest aktualizowane - dodatkowo zamieszczany jest opis wprowadzonych zmian, to o tyle w Windowsie, nawet nie zawsze wiadomo co jest aktualizowane, nie mówiąc już o opisie wersji aplikacji czy opisie wprowadzonych zmian. Spróbuj też proszę zaktualizować Windows XP do Windows Vista nie płacąc przy tym

Oryginalne - “8. Masz pełną kontrolę nad swoim systemem, działającym sprzętem oraz jego konfiguracją. Nie musisz przejmować się backdoor’ami i niebezpiecznym oprogramowaniem“
Komentarz - “8. Nie do końca, ta Linuksie też to jest możliwe, aczkolwiek rzadko spotykane i trudniejsze w osiągnięciu“
Poniekad masz rację - Windows’a nie jest trudno skonfigurować, ale utrzymanie w nim porządku oraz zachowanie optymalnej konfiguracji staje się już nieco kłopotliwe. Większość ogólnie stosowanych aplikacji oferuje conajmniej skromne możliwości konfiguracji, wyglądu aplikacji czy jego działania…

Oryginalne - “9. Możesz pracować bez firewall’a i oprogramowanie antywiruseowego nie zważając na żadne niebezpieczne treści“
Komentarz - “9. Może bez antyvira tak ale firewall to konieczność na każdym systemie. Jako “Szalony Administrator” powinienieś to wiedzieć “
Może i tak, może i nie. Szczerze mówiąc nie widzę potrzeby instalacji w Linuksie oprogramowania antywirusowego. Nigdy nie spotkałem się z tzw. “szkodliwym oprogramowaniem” dla tej platformy. Zwykłemu użytkownikowi nie będzie również potrzebny zaawansowany firewall. Jeśli miałbym porównać tę sytuację z Windowsem to…  W środowisku M$ niestety potrzebna będzie nam aplikacja antywirusowa, “zapora ogniowa” - bez tego ani rusz korzystać z internetu. Całe robactwo niemal zaraz wleje się nam na dysk. Wiem to z doświadczenia. Windows sam w sobie oferuje zerowy poziom bezpieczeństwa, nie daje nam wygodnego środowiska pracy - a domyślnie zainstalowane aplikacje nie grzeszą poziomem bezpieczeństwa.

Oryginalne - “10. Nie musisz defragmentować dysku“
Komentarz - “10. I tak i nie. http://blog.brodowski.net.pl/2007/11/20/dlaczego-defragmentacja-dysku-pod-linuksem-nie-jest-potrzebna/“
Nigdy dysku w Linuksie nie defragmentowałem. Nie straciłem też przez to danych, nie odczułem spadku wydajności systemu. W środowisku Windows niestey znacząco to wpływa na komfort pracy. No cóż - jak dobrze wiadomo, produkty M$ nie potrafią w sposób “wydajny” rozmieszczać danych na dysku.

Oryginalne - “12. Możesz rozdzielić osobiste dane od systemu umieszczając je na osobnych partycjach, dzięki czemu niczego nie stracisz podczas reinstalacji systemu.“
Komentarz - “12. A niby na Windowsie tak nie zrobię? Od zawsze mam na C: system i parę programów a na reszcie partycji dane i dokumenty.“
Zgoda

Oryginalne - “15. Posiadają więcej niż 4 procesory możesz równocześnie słuchać muzyki, odtwarzać animacje Flash, oglądać efekty pulpitu, przeglądać strony WWW w przeglądarce Firefox, prowadzić dyskusje z wieloma osobami równocześnie, pisać emaile - nie martwiąc się, że którykolwiek z elementów będzie pracował choćby nieco wolniej“
Komentarz - “15. Nie do końca rozumiem. Ja mając jeden procek robię więcej w tym samym czasie.“
Sprawa  jest conajmniej banalna - Windows,  a właściwie żadna z jego wersji dostępna dla użytkownika domowego (biurowego) nie potrafi obsłużyć więcej niż czterech procesorów. Można wówczas obserwować nawet spory spadek wydajności.

Oryginalne - “17. Możesz równocześnie pracować na wielu pulpitach, wykorzystując kilka kont użytkowników“
Komentarz - “17. W windzie też mogę mieć wiele pulpitów. http://www.idg.pl/news/87449/100.html“
No niby tak, ale nie jest to funkcjonalność domyślnie zainstalowana. Nie jest to nawet produkt Microsoft’u…. Pozostawiam niemal bez komentarza….

Oryginalne - “18. Możesz swobodnie zmieniać rozmiary partycji nie tracąc przy tym swoich danych“
Komentarz - “18. To zależy w dużej mierze od programu a nie OS. Partition Manager świetnie działa.“
Kilkukrotnie odzyskiwałem ludziom dane utracone podczas zmiany rozmiaru partycji z użyciem PM.  W przypadku partycji ext(x), reiserfs, xfs, jfs nigdy danych nie utraciłem…

Oryginalne - “21. Możesz instalować w swoim komputerze wiele różnych urządzeń i nie martwic się mozolnym szukaniem w sieci sterowników“
Komentarz - “21. O to to jest najlepsze Do dziś na Linuksie nie mam sterowników do mojej karty dźwiękowej oraz skanera. A szukałem sporo“
Trudno mi się tutaj zgodzić… W domu Sound Blaster, w pracy Intel… Wszystko pięknie działa. Nie obserwuję problemów  z urządzeniami wielofunkcyjnymi…

Cóż więcej mogę powiedzieć ? Pozwoliłem sobie pominąć kwestie związane z MacOSX - ponieważ nie pracuję na nim, a co za tym idzie nie mam podstaw do jego oceny. Nie trudno również stwierdzić, że ocena systemu operacyjnego, czy też środowiska w jakim pracujemy zależy od czynników subiektywnych - czytaj - potrzeb, przyzwyczajeń, nawyków. Ja jestem przyzwyczajony do Linuksa, choć w swojej karierze przez kilka lat pracowałem w środowisku Windows. Tego czasu jednak nie wspominam dobrze, gdyż wiele razy wówczas traciłem dane, system się “sypał”, bywał niestabilny. Pracując obecnie na Ubuntu mogę spokojnie pracować na komputerze włączonym bez przerwy przez tydzień i o nic się nie martwić….

Co jest takiego wspaniałego w Linuksie, czego nie ma Windows lub Mac ?

Pewne osoby ostatnio zadają mi to pytanie. Niestety jednak nie miałem nigdy na to gotowej odpowiedzi. Stworzyłem wobec tego listę różnych rzeczy i rozesłałem ją mailem do znajomych. Zamieściłem ją również w sieci celem rozpowszechnienia. W mojej liście znalazły miejsce informacje zamieszczane na różnych forach, przez co pozwoliłem sobie na drobną “kradzież” pomysłów…

W takim razie do dzieła :)  Oto w miarę kompletna lista zalet:

1. Możesz regularnie i na żądanie aktualizować swój system nic za to nie płacąc
2. Stale masz zainstalowaną najnowszą wersję systemu, który działa coraz szybciej i wydajniej
3. Możesz instalować i pracować z użyciem dowolnego interfejsu graficznego
4. Możesz swobodnie zainstalować kilkanaście programów używszy jednego polecenia
5. Twój system automatycznie aktualizuje posiadane przez ciebie oprogramowanie
6. Jedną kopię systemu możesz zainstalować na wielu komputerach, nie martwiąc się ograniczeniami licencyjnymi narzuconymi przez twórcę
7. Możesz rozdawać kopie systemu nie obawiając się posądzenia o piractwo, kradzież, oraz nie martwiąc się licencją
8. Masz pełną kontrolę nad swoim systemem, działającym sprzętem oraz jego konfiguracją. Nie musisz przejmować się “backdoor’ami” i “niebezpiecznym oprogramowaniem”
9. Możesz pracować bez firewall’a i oprogramowanie antywiruseowego nie zważając na żadne niebezpieczne treści
10. Nie musisz defragmentować dysku
11. Możesz dowolnie testować oprogramowanie, usuwać je, instalować ponownie oraz obserwować jak wpływa na pracę systemu
12. Możesz rozdzielić osobiste dane od systemu umieszczając je na osobnych partycjach, dzięki czemu niczego nie stracisz podczas reinstalacji systemu.
13. Możesz uruchomić system z “wodotryskami” i “atrakcjami” lepszymi aniżeli posiada Vista, na trzyletnim komputerze, w czasie krótszym niż 40 sekund włączając w to proces logowania się do systemu
14. Możesz dostosować do swoich potrzeb dowolny element systemu czy program. Możesz swobodnie komunikować się z twórcami oprogramowania i wspólnie rozwiązywać problemy
15. Posiadają więcej niż 4 procesory możesz równocześnie słuchać muzyki, odtwarzać animacje Flash, oglądać efekty pulpitu, przeglądać strony WWW w przeglądarce Firefox, prowadzić dyskusje z wieloma osobami równocześnie, pisać emaile - nie martwiąc się, że którykolwiek z elementów będzie pracował choćby nieco wolniej
16. Uruchamiając prostą komendę “dpkg –get-selections > pkg.list” otrzymasz przejrzystą listę wszystich elementów twojego systemu oraz zainstalowanych w nim komponentów.
17. Możesz równocześnie pracować na wielu pulpitach, wykorzystując kilka kont użytkowników
18. Możesz swobodnie zmieniać rozmiary partycji nie tracąc przy tym swoich danych
19. Możesz pracować swobodnie nie modernizując swojego komputera przez conajmniej 5 lat. Niekiedy nawet 10 letnie komputery oferują wygodne środowisko pracy w oparciu o Linuksa
20. Możesz surfować w sieci web podczas instalacji systemu
21. Możesz instalować w swoim komputerze wiele różnych urządzeń i nie martwic się mozolnym szukaniem w sieci sterowników
22. Możesz pobierać kod źródłowy dowolnych aplikacji, włączając w to źródła jądra systemu….

Można by zebrać tego znacznie więcej….

Artykuł stanowi luźne tłumaczenie treści zamieszczonej pod adresem: http://matthewhelmke.net/temp.html

Pod wpływem przeczytania artykułu “Windows…” zdecydowałem się przeprowadzić pewien prosty test. Autor owego tekstu dowodzi swojej antypatii do tego systemu, opierając się na pewnych faktach - więc mamy do czynienia z negacją. Ja zaś spróbuję przeprowadzić prosty eksperyment (w tym samym zresztą kierunku) dowodzący o wyższości Ubuntu nad Windowsem.

Przyjmijmy iż jestem pracownikiem biurowym o niewygórowanych potrzebach - choć mój zakres prac jest naprawdę szeroki - ale wszystkie niezbędne mi aplikacje obsługuję za pośrednictwem przeglądarki WWW.

Do pracy potrzebuję właśnie tejże - dowolnej przeglądarki, ponieważ owa aplikacja została napisana w zgodzie ze standardami W3C i działa w niemal (no - pewnie poza IE) przeglądarce,. Do tego przydałby się pakiet narzędzi biurowych - ot coś takiego jak Microsft Office - najlepiesz w miarę szeroka wersja (coś typu Business).

W pracy nie mogę też być pozbawiony przyjemności więc przyda się jakiś komunikator, odtwarzacz multimedialny !

Więc co - Instalację czas zacząć. Na biurku leżą dwie płyty - piękna kolorowa - holograficzna płyta z Windowsem XP i brzydka płytka - samodzielnie wypalona - z Ubuntu 7.10.

 1. Instalacja Windows

1.1 Przygotowanie

Zacznijmy od sformatowania dysku - bo gdzieś windowsa trzeba zainstalować. Obecnie dysponuję dyskiem twardym o pojemność 200Gb, więc pełne formatowanie takiego dysku do NTFS’a to około 20 - 25 minut.

Następnym krokiem - wykonywanym automatycznie po formatowaniu dysku jest “Kopiowanie Plików niezbędnych do instalacji”, które zajęło mi 15 minut.

…No to mamy już około 40 minut straconego czasu….

1.2 Właściwa instalacja

Dziwne to, proces instalacji przebiega wręcz niekonfigurowalnie - system nie raczył mnie zapytać o nic więcej niż ustawienia sieci, języka i klawiatury. Wygląda to dosyć prosto i intuicyjnie.
Oczywiście po drodze musiałem wpisać odpowiedni klucz z “dupełka”.

Ten kawałek zajął mi kolejne 20 minut - więc mamy już 1 godzinę poświęconą na instalacje tego wspaniałego systemu !

1.3 Pierwsze uruchomienie

Nooo - Windows wstaje, a my realizujemy zadania z kreatora tworzenia nowego użytkownika…

Straciłem kolejne 5 minut - co w sumie daje już 1 godzinę i 5 minut

Wreszcie się zalogowałem i chciałbym zacząć pracę…

Ooops - coś tu nie gra. Rozdzielczość jakaś dziwna, jakość dźwięku słaba - no w ogóle dziwny ten system…. Co tu zrobić - przeinstalować ?

Aaaa - sterowniki. Byłbym zapomniał o nich. Tak więc bierzemy się do szukania płyt i instalacji tychże. O ile nie mamy zbyt wiele nietypowego sprzętu, właściwe sterowniki pod ręką i ich instalacja przebiegnie pomyślnie - poświęcimy na ten cel około 20 minut

Cudownie - nieprawdaż. Podsumowując, razem z wyjściem na pa***** mamy już półtorej godziny w plecy

1.4 Ufff - wezmę się wreszcie do pracy

A tu klops - gdzie jest Office, gdzie jakaś normalna przeglądarka WWW….

No cóż - abym mógł zacząć pracę muszę zainstalować M$ Office - a przeciętny czas instalacji to coś koło 10 - 15 minut, do tego ściągnięcie i zainstalowanie przeglądarki WWW (Firefox, Opera, Mozilla) - w zależności od łącza zajmie to kolejne 10 - 15 minut.

Wówczas już dysponujemy czymś - w czym da się w prosty sposób pracować.  Pozwoliłem sobie pominąć instalację multimediów, podłączenie komputera do domeny AD (oczywiście na Sambie z LDAP’em), konfigurację kont użytkowników i grup lokalnych.

W prosty sposób można jednak - podsumowując - stwierdzić, że czas potrzebny na instalację Windows’a oraz przygotowanie go do pracy to conajmniej 2 godziny….

 2. Instalacja Ubuntu

No cóż - spróbujmy zainstalować Ubuntu…

2.1 Przygotowanie do instalacji…

Cóż - uruchamiając Ubuntu do instalacji otrzymujemy do dyspozycji dobrze przygotowane LiveCD - które już samo w sobie daje możliwość pracy. Ja jednak na tym nie poprzestanę i zainstaluję system na dysku.

Kreator instalacji Ubiquity przeprowadzi mnie przez ten proces dosyć sprawnie. Będę musiał wybrać układ partycji (lub wykonane to zostanie automatycznie), utworzyć użytkownika, ustawić strefę czasową i język…

Cały proces instalacji systemu prawdopodobnie uda mi się zamknąć w 20 - 30 minutach, zważywszy na fakt, iż instalacja ubuntu niekiedy wymaga pobrania pakietów z sieci…

2.2 No to jestem po instalacji - chciałbym zacząć pracę…

Zalogowałem się, widzę całkiem ładny design mojego pulpitu… No tak, co ja tu mam…  Znalazłem więc OpenOffice i zacząłem pisać raport, w tle uruchomiłem Rhythmbox’a z moją ulubioną płytą… Chwilę później chciałem zajrzeć do naszej webowej aplikacji - przewróciłem więc kostkę pulpitu i do niej zajrzałem…. Odpowiedziałem też na pytanie które kolega zadał mi na gadu…

Konfiguracja tego wszystkiego zajęła mi nie wiecej niż 15 minut…

Jaki więc z tego wniosek… ?

Windows zaraz po instalacji stanowi czysty podkład pod instalację potrzebnych narzędzi, nie oferuje również odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa. Wszystko co nam potrzebne trzeba ściągnąć z sieci, mozolnie instalować i uważać na wirusy i inne dziwadła.

Ubuntu zaś - zaraz po instalacji która zajęła mi nie więcej niż 45 oddaje mi do dospozycji gotowe i dobrze skonfigurowane środowisko pracy, a to co mi pozostaje - to “dopieszczenie go w kwestii wyglądu”…

Zresztą, sami oceńcie

Do Hiszpańskiego oddziału firmy dotarły wreszcie skonfigurowane przeze mnie serwery ! Cieszę się jak diabli, ale też troszkę obawiam czy ludzie którzy mają je podłączyć zrobią to dobrze.

Cóż - jeśli wszystko pójdzie dobrze, napewno napiszę o tym. Jeśli coś się sypnie, będę miał kolejne Case Study do opisania

Zdarza się - naprawdę - popełniać błędy. Jeden z problemów był niedopatrzeniem, drugi błędem. Długo szukałem rozwiązania na to aby Squid nie blokował stron hostowanych w różnych podsieciach.

Do rzeczy. Pracuję obecnie w infrastrukturze złożonej z kilku podsieci spiętych ze sobą poprzez IPSec’a, routowanych za pomocą Iptables etc, etc. Zupełnie niedawno w sieci lokalnej (czyli w tej w której się obecnie znajduję - 192.168.200.0/24) postawiłem na firewallu serwer proxy - Squid + Dansguardian.

Pierwszym zauważonym przeze mnie problemem był brak łączności na porcie 80 z resztą podsieci. Stosowałem wówczas taką oto regułkę w Iptables:
$IPTABLES -t nat -A PREROUTING -s 192.168.200.0/24 -d 0.0.0.0/0.0.0.0 -p tcp --dport 80 -j REDIRECT --to-port 8080

Prosta - prawda ? Oczywiście, że prosta - przekazuje cały ruch wychodzący z sieci 192.168.200.0/24 do firewall’a (192.168.200.254 - na nim właśnie stoi Squid).

Dość szybko okazało się że takie rozwiązanie nie jest zbyt dobre, ponieważ próbując się dobrać do serwera w sieci 192.168.1.0/24 dostawałem w przeglądarce komunikat mniej więcej o treści “(101) Network is unreachable” co, w istocie, wyjątkowo mnie irytowało.

Dziś rano jednak dokonałem - nazwijmy to odkrycia. Znalazłem w googlownicy rozwiązanie mojego problemu, poniekąd wspierając się narzędziem ipcalc…

Regułka w Iptables wygląda mniej więcej tak:
$IPTABLES -t nat -N PROXY1
$IPTABLES -t nat -I PROXY1 -s 192.168.200.0/24 -p tcp –dport 80 -j DNAT –to-destination 192.168.200.254:8080
$IPTABLES -t nat -A PREROUTING -d ! 192.168.0.0/16 -j PROXY1
$IPTABLES -t nat -A PREROUTING -d ! 192.168.0.0/16 -j LOG –log-level debug –log-prefix “PROXY: “

Zapewne zapyta ktoś dlaczego użyłem parametru “192.168.0.0/16″… Ano dlatego:

karol@karol-lap:~$ ipcalc 192.168.0.0/16
Address: 192.168.0.0 11000000.10101000. 00000000.00000000
Netmask: 255.255.0.0 = 16 11111111.11111111. 00000000.00000000
Wildcard: 0.0.255.255 00000000.00000000. 11111111.11111111
=>
Network: 192.168.0.0/16 11000000.10101000. 00000000.00000000
HostMin: 192.168.0.1 11000000.10101000. 00000000.00000001
HostMax: 192.168.255.254 11000000.10101000. 11111111.11111110
Broadcast: 192.168.255.255 11000000.10101000. 11111111.11111111
Hosts/Net: 65534 Class C, Private Internet